Door wie laat jij je tegenhouden?

Vandaag belde mijn vriendin mij op. Ik ken haar nog geen jaar. Maar we hebben een superklik. Vanaf het eerste moment voelde ze ontzettend vertrouwd en deelden we de meest intieme hersenspinsels met elkaar.

Voor veel mensen die mij van vroeger kennen klinkt dit heel ongeloofwaardig. Want zij zien mij nog zoals ik mij toen opstelde naar de buitenwereld.

Ze zien nog de Maaike die ontzettend gesloten was. Die met (bijna) niemand kon praten over hoe ze zich voelde en waar ze diep van binnen mee bezig was. De Maaike die deed alsof alles koek en ei was maar intussen stiekem doodging omdat ze niet deed waar ze het meest naar verlangde.

Ik liet niet zien hoe ik me echt voelde. Kon prima doen alsof het allemaal goed ging. Ik zette alles en iedereen op de eerste plaats behalve mezelf.

Nu is het anders en vaar ik mijn eigen koers. Ik ben open en deel ontzettend veel met gelijkgestemden. Ik maak beslissingen die voortkomen uit wat ik wil en waar ik naar verlang.

Het lastige is dat wanneer jij verandert en kiest voor jezelf, dat je omgeving niet direct mee verandert.
Soms krijg te maken met veel weerstand. Je omgeving is gewend dat jij op een andere manier reageert dan dat je nu doet.

Soms krijg je een reactie die je naar beneden trekt, die jou kan doen geloven dat je niet goed bezig bent. Die jou kan doen twijfelen aan jezelf. Een reactie die jou boos maakt en die ervoor zorgt dat je in de verdediging schiet.

De kunst is om je op zo’n moment niet te laten meeslepen in de energie van de ander. Blijf bij jezelf en ga niet in de verdediging. Als jij verandert en op jouw juiste pad bent, dan gaat de ander dit uiteindelijk ook zien en voelen. Maar dit heeft tijd nodig.

Het meest moeilijke en pijnlijke kan zijn als iemand die dichtbij je staat, vrienden of familie, op zo’n manier reageert.

Gelukkig weet ik tegenwoordig hoe ik mezelf snel weer in de juiste energie kan krijgen en duurt zo’n naar gevoel niet lang. Dat was vroeger wel anders, dan was ik dagen van slag en voelde ik me ontzettend rot.

Herken jij dat? Dat je omgeving anders reageert dan dat je zou willen? Dat ze denken dat jij nog steeds dezelfde bent als vroeger? Terwijl je een enorme ontwikkeling hebt doorgemaakt?

Laat je aub niet door iemand anders wijsmaken dat jij nooit kan veranderen en dat jij nog steeds dezelfde bent als toen.

Als jij ervoor kiest om voor jouw geluk te gaan, dan maak je uiteindelijk niet alleen jezelf blij maar ook je omgeving. Al heeft die soms even de tijd nodig om te wennen aan de nieuwe jij.

Geniet van het zonnetje!

xx Maaike IMG_0040.JPG

Wat geef jij aandacht?

Met grote ogen keek ze me aan. Hoe doe jij dat dan? En ben jij dan niet moe?

De eigenaresse van het koffietentje, waar ik graag kom, ken ik van vroeger. Ooit zaten we samen in de klas.  Moe is ze en dit vertelt ze ook tegen iedereen die haar vraagt hoe het gaat.

Zó druk heeft ze het met haar eigen zaak, ze is altijd aan het werk, heeft geen tijd om af te spreken met haar vriendinnen, geen tijd voor vakantie en geen energie om leuke dingen te doen op haar enige vrije dag.
Nadat ik haar had laten uitrazen, opperde ik voorzichtig.

Wanneer ze dacht wel tijd te gaan hebben voor zichzelf?

Wanneer ze zelf zou gaan leven in plaats van geleefd worden?

Ja, jij hebt makkelijk praten kreeg ik terug. Met je makkelijke baby, je eigen bedrijf zonder vaste openingstijden en zo ging ze nog even door…

Weet jij dat wat je aandacht geeft, dat groeit?

Zelf heb ik jarenlang iedereen en alles de schuld gegeven van wat er allemaal niet leuk was in mijn leven. Mijn ex dat ik in Zeeuws-Vlaanderen woonde waar ik helemaal niet wilde wonen, mijn kinderen dat ik zo weinig tijd had voor mezelf, mijn ouders dat ze mij een eigen horecazaak hadden aangepraat en ga zo maar door. Ik voelde dat zo, dus was het ook zo. En ik vond mezelf best zielig dat ik midden in een leven zat waar ik niet blij van werd. En waar ik (dat dacht ik toen echt) ook niks aan kon veranderen.

Totdat iemand mij de ogen deed openen en ik eindelijk inzag dat de enige die verantwoordelijk was voor mijn leven ikzelf was.

Au, dat deed pijn. Want ik kon mij nergens meer achter verschuilen. Het goede nieuws was wel, dat ik dus ook degene was, die het kon veranderen. En dat heb ik gedaan. Makkelijk? Nee, leuk, dat uiteindelijk wel :).

Ik maak elke dag opnieuw de keuze hoe ik wil dat mijn leven eruitziet. Vanochtend om 6.30 uur heb ik de mooiste zonsopgang in tijden gezien. De lucht was echt fantastisch. Ik was oprecht dankbaar dat ik zo mocht wakker worden vanochtend.

Hiervan heb ik een foto gemaakt en op Instagram en Facebook gepost. Wat ik ook had kunnen doen is een ‘klaagbericht’ de deur uitdoen. Dat ik om 6.30 voor de zoveelste keer die nacht was wakker gemaakt door mijn baby en dat de dag nog moest beginnen pffff.

Voel je het verschil in energie? Dat wat aandacht krijgt dat groeit ;).

Wat geef jij vandaag aandacht?
IMG_9684

Een vlucht naar Rotterdam

Vier jaar geleden nam ik regelmatig een vlucht, met of zonder vliegtuig. Naar Rotterdam, Antwerpen, Amsterdam of naar een warm eiland. Het liefst deed ik dat zo vaak mogelijk, maar het lukte nooit zo vaak als dat eigenlijk nodig was.

Oh wat had het toen hard nodig, die ‘vlucht’, om op te laden. Even weg uit mijn eigen omgeving, weg van alles wat moest. En dan vooral weg van mijn werk wat ik al jaren niet meer graag deed.

Van weekend tot weekend, of van vakantie tot vakantie leven, herken jij dat? Dat je tijdens zo’n ‘vlucht’ je weer even lekker voelt, heerlijk ontspannen en vrij? Wat dan wel een beetje jammer was is dat ik, op de laatste dag van zo’n trip, eigenlijk alweer terug thuis was. Ik kon dan al niet goed meer ontspannen. Want mijn hoofd was al bezig met het naar huis moeten, wat er straks allemaal weer moest gebeuren en vooral alles dat ik weer moest gaan doen waar ik helemaal geen zin in had.

Als ik kijk naar de foto die vier jaar geleden in Rotterdam is gemaakt ben ik gelijk weer terug in dat moment . Ik zat in supertof koffietentje (leuke nieuwe koffietentjes ontdekken is trouwens een van mijn hobby’s), heerlijke cappuccino in mijn handen maar in gedachten alweer bij maandag, de dag dat ik weer moest komen opdraven op mijn werk.

Zó zonde, het niet doen waar je van houdt, dit kost zo ontzettend veel energie. Bij mij heeft het jaren geduurd voordat ik eindelijk actie ondernam en ging voor wat mij écht blij maakt.
Nu heb ik geen ‘vlucht’ meer nodig, ik doe elke dag waar ik blij van wordt. En als ik dan op vakantie ga, dan kan ik er ook echt van genieten, ook van die laatste dag ;).

Neem jij wel eens ‘vlucht’?

Fijn weekend!

xx
Maaike de Guytenaer

1658379_10202545862901472_2050783826_o

Kun jij wel een ‘BOOST’ gebruiken?

Twee maanden en dan ben ik er echt helemaal klaar mee zei Noortje, een klant van mij, vorige week. Elk jaar opnieuw, krijgt ze het moeilijk, als de winter zo’n maand of twee bezig is. “In het begin van de winter gaat de tijd nog ‘lekker snel’ met de feestdagen enzo, maar vanaf half februari krijgt ik het echt lastig”, zei ze. De kou zit in haar lijf, ze heeft weinig energie en alles lijkt veel moeite te kosten. Ze kon wel een ‘boost’ gebruiken zei ze.

Gisterochtend toen ik na een rondje hardlopen mijn schoenen uittrok, binnen voor de houtkachel, begon ik te gloeien, zó koud was het buiten geweest. Stiekem moest ik mezelf wel moed inspreken om te gaan hardlopen in die kou. Ik ben zelf, net als dat Noortje is, ook meer een liefhebber van de lente en de zomer. Maar het zonnetje, de mooie lucht en het heerlijke voldane gevoel wat ik na afloop van een training altijd heb, haalden me al snel over om toch de kou in te rennen.

Heb jij dat ook? Dat je als je sport, wandelt of ‘iets’ anders doet waarbij je niet echt hoeft na te denken, je hoofd op het moment dat het leeg lijkt, opeens volstroomt met goede ideeën? Of dat er opeens iets op zijn plaats valt? Die ‘boost’ waar Noortje het over had, bleef door mijn hoofd spoken en ik wist dat ik daar iets mee moest doen. Ik heb een korte training gemaakt die vanaf woensdag te boeken is via mijn website of door mij een mail te sturen.

Kun jij ook wel een ‘BOOST’ gebruiken?

Merk jij soms dat je het lastig vindt om het beste uit jezelf en je leven te halen? Zou je graag meer échte aandacht voor jezelf creëeren waardoor je direct ook meer energie en een fijner gevoel krijgt?

Wil jij dit ook, maar lukt het je niet om dit alleen voor elkaar te krijgen?

Gun jezelf dan een ‘Boost my Life’ sessie.

In deze training van 60 minuten via Skype gaan we samen aan de slag. Je gaat ontdekken waar jij energie van krijgt en waarvan juist niet. We gaan ook inzichtelijk brengen waar jouw blokkades zitten waardoor het je niet lukt om genoeg oprechte aandacht aan jezelf te besteden en hoe je dat, met simpele tools, wel voor elkaar kunt krijgen.

Geniet van de zon dit weekend!

xx Maaike

Foto op 20-02-18 om 10.53 #3

Ik sprong met mijn ogen dicht in het diepe, durf jij ook?

Herken jij dit ook?
 “Ik voel dat er meer in het leven zit dan ik eruit haal”

 “Ik wil heel graag doen wat ik leuk vind, maar weet niet hoe”
 “Er zijn zoveel dingen die moeten waardoor er geen tijd overblijft voor mezelf” 

 “Elke dag kom ik moe thuis omdat ik eigenlijk niet doe wat ik ECHT leuk vind”
 “Ik zou graag elke dag opnieuw willen opstaan met zin in vandaag i.p.v. leven van weekend naar weekend of van vakantie naar vakantie”

✔ “Ik verlang ernaar om mijn dromen waar te maken maar kan alleen maar redenen bedenken waarom het niet kan”

 

Tot twee jaar geleden zag mijn leven er ook zo uit. Voor de buitenwereld was het als het ideale plaatje. Ik had alles, een vaste baan, een leuk huis, een fijne relatie, lieve kinderen, genoeg geld om rond te komen en lekker op vakantie te kunnen gaan. Maar in plaats van dat ik er blij van werd was ik vooral moe en voelde ik steeds opnieuw dat ik eigenlijk niet deed waar ik blij van werd. Daarover voelde ik me dan weer schuldig omdat ik vond dat ik niet moest zeuren…slecht had ik het namelijk niet. Wat ik allemaal niet meer wilde kon ik precies opnoemen, dat zat continu in mijn hoofd. Maar wat het dan was wat ik wel graag wilde, of hoe ik iets kon veranderen….dat wist ik niet precies.

Ik zat vast in de ratrace en deed eigenlijk alleen maar wat er van me verwacht werd. Of wat ikzelf dacht dat ik moest doen. Naar het werk, ervoor zorgen dat alles bleef draaien, het iedereen naar de zin maken… behalve mezelf.

Mijn eigen dromen en verlangens stopte ik telkens weg omdat ik dacht dat het toch niet kon, ik moest immers alle balletjes in de lucht houden. Ik durfde niet voor mezelf te kiezen.

Totdat ik op een ochtend wakker werd en elke vezel in mijn lichaam NEE zei. Ik kon niet meer, ik wilde niet leven zoals ik toen deed. Natuurlijk heb ik het veel te ver laten komen, ik had al vele keren eerder op het kruispunt gestaan om te kiezen voor mezelf maar krabbelde telkens terug omdat ik dacht dat het niet kon. Totdat ik op die dag letterlijk aankwam op het ‘Point of no return’. Terug kon niet meer, alleen vooruit, opeens zag ik het leven voor me dat ik wilde leven. Mijn hart maakte een sprongetje en ik voelde alle energie terugstromen in mijn lichaam. Ik besloot om mijn dromen te gaan waarmaken. Te gaan doen wat ikzelf echt wilde, waarvan IK blij word. Een sprong in het diepe met mijn ogen dicht, maar hoe lekker voelt het als je vervolgens door het water glijdt en voelt dat je er nog bent, dat je vol energie en geluk kunt zwemmen….! Inmiddels weet ik uit eigen ervaring dat het heerlijk is om los te laten, alles wat zoveel negatieve energie kost gewoon uit te gummen en te focussen op wat mij blij maakt, waar ik energie van krijg. 

Ik koos voor mezelf, doe jij dat ook?

11.50 uur

Terwijl mijn kapotte sapcentrifuge nog staat na te roken op het aanrecht, met een zielig half glaasje sap ernaast, stap ik gehaast met een splinternieuwe slowjuicer onder mijn arm de supermarkt uit. Over tien minuten moet ik aan het schoolplein staan, om vervolgens thuis twee hongerige jongetjes te voorzien van een uitgebalanceerde broodmaaltijd. Met voor zoonlief nr. 1 een eitje, voor zoonlief nr.2 een boterham met kaas en appelstroop en een versgeperst glas sap voor ons allemaal. En dat moet van de juffrouw op school allemaal binnen het tijdsbestek van één uur. Dat het vandaag een vers geperste jus d’orange is geworden in plaats van de geplande wortel/appel/gembersap hoef ik er eigenlijk al niet eens meer bij te vertellen.

Exact om 13.08 trek ik de voordeur nog na-haastend achter me dicht en besef dat deze slowjuicer in al zijn onschuld symbool staat voor iets groots.
Zoals de sapcentrifuge zijn werk deed, haastig en met veel geweld sap verkrijgen uit fruit en groente, maar daarbij vergeten de vezels en veel vitamientjes te koesteren en mee te nemen in het sap, precies zó leef ik mijn leven.
Vol, veel maar vooral erg leeg. Vergeten hoe te leven in het nu, te genieten in het nu en te houden van in het nu. Ik moet dat ergens verloren zijn in de afgelopen 10 jaar. Misschien, denk ik, ligt het ergens verloren en eenzaam te zijn tussen mijn baan, mijn eigen café, mijn kinderen, mijn lief, mijn dansles, mijn moeten, u vraagt wij draaien, perfectionisme en gemis. Mispoes. Daar is het niet. Ik vind wel iets anders tussen al die rommel; burn-out of nee bore-out of doe mij maar van allebei een beetje.

Later. Terug naar de vitamientjes en de vezeltjes die diep in mijn eigen ik nog steeds aanwezig zijn, al is het onder een stevige laag stof, onder stapels met ballast maar hé, ze zijn er nog! En nog belangrijker ik heb ze weten terug te vinden door weg te gooien, weg te poetsen en daar dan vooral niks van te vinden en te kijken naar waar IK van houd. Met dit schrijven heb ik de verborgen vitamientjes weer het leven gegeven, de vezeltjes wakker geschud door opnieuw te gaan tekenen. En ja, net zoals dat de slowjuicer van de supermarkt geen ‘Rolls Royce is onder de slowjuicers’, ben ik ook nog geen meester in het behouden van de vitamientjes en vezeltjes in mijn eigen huisje, boompje en beestje.

Maar ik beloof dat er over een tijdje wel zo’n mooi blinkende ‘Rolls Royce’ op mijn aanrecht staat te pronken…tegelijkertijd met de dansende vitamientjes in mij.

*Deze column is eerder verschenen in Eej Magazine #2 november 2016.