11.50 uur

Terwijl mijn kapotte sapcentrifuge nog staat na te roken op het aanrecht, met een zielig half glaasje sap ernaast, stap ik gehaast met een splinternieuwe slowjuicer onder mijn arm de supermarkt uit. Over tien minuten moet ik aan het schoolplein staan, om vervolgens thuis twee hongerige jongetjes te voorzien van een uitgebalanceerde broodmaaltijd. Met voor zoonlief nr. 1 een eitje, voor zoonlief nr.2 een boterham met kaas en appelstroop en een versgeperst glas sap voor ons allemaal. En dat moet van de juffrouw op school allemaal binnen het tijdsbestek van één uur. Dat het vandaag een vers geperste jus d’orange is geworden in plaats van de geplande wortel/appel/gembersap hoef ik er eigenlijk al niet eens meer bij te vertellen.

Exact om 13.08 trek ik de voordeur nog na-haastend achter me dicht en besef dat deze slowjuicer in al zijn onschuld symbool staat voor iets groots.
Zoals de sapcentrifuge zijn werk deed, haastig en met veel geweld sap verkrijgen uit fruit en groente, maar daarbij vergeten de vezels en veel vitamientjes te koesteren en mee te nemen in het sap, precies zó leef ik mijn leven.
Vol, veel maar vooral erg leeg. Vergeten hoe te leven in het nu, te genieten in het nu en te houden van in het nu. Ik moet dat ergens verloren zijn in de afgelopen 10 jaar. Misschien, denk ik, ligt het ergens verloren en eenzaam te zijn tussen mijn baan, mijn eigen café, mijn kinderen, mijn lief, mijn dansles, mijn moeten, u vraagt wij draaien, perfectionisme en gemis. Mispoes. Daar is het niet. Ik vind wel iets anders tussen al die rommel; burn-out of nee bore-out of doe mij maar van allebei een beetje.

Later. Terug naar de vitamientjes en de vezeltjes die diep in mijn eigen ik nog steeds aanwezig zijn, al is het onder een stevige laag stof, onder stapels met ballast maar hé, ze zijn er nog! En nog belangrijker ik heb ze weten terug te vinden door weg te gooien, weg te poetsen en daar dan vooral niks van te vinden en te kijken naar waar IK van houd. Met dit schrijven heb ik de verborgen vitamientjes weer het leven gegeven, de vezeltjes wakker geschud door opnieuw te gaan tekenen. En ja, net zoals dat de slowjuicer van de supermarkt geen ‘Rolls Royce is onder de slowjuicers’, ben ik ook nog geen meester in het behouden van de vitamientjes en vezeltjes in mijn eigen huisje, boompje en beestje.

Maar ik beloof dat er over een tijdje wel zo’n mooi blinkende ‘Rolls Royce’ op mijn aanrecht staat te pronken…tegelijkertijd met de dansende vitamientjes in mij.

*Deze column is eerder verschenen in Eej Magazine #2 november 2016. 

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: